Arakiannya


Kelas riuh rendah dengan gelagat manusia.

Aku malas ambil pusing yang aku tahu besok lusa tulat aku tak perlu lagi duduk di kalangan gelagat manusia ni.

Mengantuk.

Jiwa dah already going back home sambil nyanyi lagu Balik kampung.

Aku pandang sekeliling. Kosong.

Aku pandang Nazila yang masih dalam alaman mimpi, penat otp barangkali.

Aku pandang Zara yang masih riuh berborok, lepas stress mungkin.

Aku pandang Fariza, Fariza pandang aku.

Sengih.

“Morning!” Fariza menyapa tatkala melihat muka aku masih blur kesan bangun dari tidur.

Aku sengih lagi.

“AD! AD!”

Aku dengar orang menjerit nama aku dari belakang.

Aku pusing, malas.

Anuar sengih kerang sambil menunjukkan Zaid yang tekun dengan muzik di telinga.

Dalam hati aku dah menyumpah seranah.

“Stupid enough.” Aku keluh. Tak habis dengan agenda penemu jodoh dia.

Malas melayan aku join borok Zara, Sul, Amira, Ashraf and Zal.

“Seronok la korang balik harini” Zara bicara.

Ok, topik balik cuti Nuzul yang dibahaskan.

“AD, balik tak?” Sul bertanya.

“Dia konfirmlah balik. Rumah dekat.” Zara tolong jawab.

Aku angguk. Jimat air liur memandangkan memang aku tengah dahaga ni.

“Ohh, balik naik apa?”

Semua memandang. Tekun.

“Aku balik dengan tawakaltu ala Allah” muka redha.

Gelak meletus.

Dah kenapa?

“Serius lah weh!”Zara geram.

“Betul lah. Aku mana beli tiket bas lagi. Satgi aku aci redah je laa kat terminal.”

Dan sekali lagi gelak meletus dan kali ni gelak ini membawa petaka pabila Lecture kuliah sebelah maki gara-
gara gelagat melebihi manusia.

 "Puppy love called by name of animal because life of animal is shorter than human."-Syed 2013 

Ulasan